നിലാവില്‍ വിരിഞ്ഞ കൈതപ്പൂവ്

വിദ്യ നല്‍കി പ്രബുദ്ധരാക്കിയവര്‍
May 16, 2019
മാമാങ്കത്തറയിലെ തിത്തിരിപ്പക്ഷികള്‍
January 20, 2020

അറബ് ലോകത്തെ പ്രശസ്തനും, നമ്മള്‍ കേരളീയര്‍ ആശാന്‍ വിശ്വപുരസ്ക്കാരം നല്‍കി ആദരിക്കുകയും ചെയ്ത സിറിയന്‍ കവി അഡോണിസ്, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഒരു കവിതയില്‍ പറയുന്നുണ്ട് “വായിക്കല്‍ ഭാവിയെ എഴുതലാണന്ന്” (To read is to write the future). അഡോണിസ് ഇതു പറയുന്നതിനും ഒരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്, ഇതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ഒരറിവുമില്ലാതിരുന്ന എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്, വായനയോട് ഒരു വല്ലാത്ത പ്രണയം തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരുപാട് വായിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ ആ വായന ‘ഭാവിയെ’ എഴുതാനാണെന്നൊ, ഭാവിയില്‍ എഴുതാനാണെന്നൊ എന്നൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു. പുസ്തക പ്രേമിയും ഡിസി ബുക്സ് ബുക്ക്ക്ലബ്‌ അംഗവുമായിരുന്ന അച്ഛന്‍ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങള്‍ അന്ന് വീട്ടിലെത്തിച്ചിരുന്നു. ഭീകരമായ പഠന മത്സരങ്ങളും, പ്രോജക്ട് റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പണവും ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കാലത്ത് അധിക വായനക്ക് ധാരാളം സമയവും ലഭിച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി ഞാന്‍ വായിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മലയാളത്തിലെയും വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെയും ഒട്ടേറെ  സാഹിത്യകാരന്മാരെയൊക്കെ അടുത്തറിയുവാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞു. സാഹിത്യത്തോടും സാഹിത്യകാരന്മാരോടുമൊക്കെ ഒരു വല്ലാത്ത ഇഷ്ടവും, ബഹുമാനവുമൊക്കെ തോന്നിയ ആ നാളുകളില്‍ എനിക്കും ഒരു എഴുത്തുകാരനാകണമെന്ന കലശലായ ഒരാഗ്രഹം മനസ്സില്‍  തോന്നിത്തുടങ്ങി. പക്ഷെ അതെങ്ങിനെ തുടങ്ങണം എന്നൊന്നും ഒരു പിടിയുമില്ല. എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിലുണ്ട് പക്ഷെ ഒന്നും എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ എഴുത്തുകാരെയൊക്കെ നേരിട്ടു കാണുവാനും എഴുത്തിന്‍റെ തന്ത്രങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിയണമെന്നുമൊക്കെയുള്ള അബദ്ധ ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടു നടന്നിരുന്ന കാലം. പക്ഷെ അന്ന് വെറുമൊരു കുട്ടിയായിരുന്ന എനിക്ക് ഇവരെയൊന്നും കാണുവാനുള്ള അവസരം എങ്ങുനിന്നും ലഭിച്ചില്ല. ഇതൊന്നും നടക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല, എനിക്കൊരിക്കലും ഒന്നും എഴുതാനും കഴിയില്ലന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് വീണ്ടും വായന തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആയിടയ്ക്കാണ് കാലിക്കററ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ നോവല്‍ പുരസ്ക്കാരം ലഭിച്ച ഒരു യുവ സാഹിത്യകാരന്‍റെ അഭിമുഖം പത്രത്തില്‍ വായിക്കുവാനിടയായത്. ‘അക്ബര്‍ കക്കട്ടില്‍’ എന്നു പേരുള്ള  അദ്ദേഹത്തെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒട്ടേറെ വാര്‍ത്തകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കദ്ദേഹത്തോട് വല്ലാത്ത ഒരാരാധന തോന്നി. ഒരിക്കല്‍ എന്‍റെ ഫോട്ടോയും ഇതേ പോലൊന്ന് പത്രത്തില്‍ വന്നിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോയ നിമിഷങ്ങള്‍. സ്കൂളിലെ ചരിത്ര ക്ളാസ്സില്‍  മുഗള്‍ചക്രവര്‍ത്തിയായിരുന്ന അക്ബറിന്‍റെ ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങളൊക്കെ കാണാതെ പഠിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ വിചിത്രമായ ചില ചിന്തകളിലൂടെ കക്കട്ടില്‍ സാറിനെ പുസ്തകങ്ങളുടെ കൊട്ടാരത്തിലെ സിംഹാസനത്തിലിരുത്തി, പിന്നെ ചുറ്റും പുസ്തകങ്ങളുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഭടന്മാരെയും മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു. പിന്നീടൊരിക്കലും ഞാനാ പേര്‍ മറന്നിട്ടില്ല. അതങ്ങനെ ഒരു ചിത്രമായ്‌ മനസ്സില്‍ കിടന്നു. കക്കട്ടില്‍ സാറിന്‍റെ രചനകള്‍ ഞാന്‍ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു വായിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. നര്‍മ്മത്തില്‍ ചാലിച്ചെടുത്ത മലബാറിലെ മനുഷ്യരുടെ കഥകളായിരുന്നു അതിലേറെയും. മലയാള മനോരമയില്‍ വന്നിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലേഖനങ്ങളും ഇടയ്ക്കൊക്കെ വായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. വായിച്ചു വായിച്ച് ഒരു പരുവമായപ്പോള്‍ ഞാനും എന്തൊക്കെയോ എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊന്നും ആരെയും കാണിച്ചിരുന്നില്ല, പിന്നീട് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെ കാണിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി അവരുടെ പ്രോത്സാഹനം കൂടി കിട്ടിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ എന്‍റെ ചെറിയ സാഹിത്യ ജീവിതം അവിടെ തുടങ്ങി.

വര്‍ഷങ്ങളങ്ങിനെ കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പ്രവാസിയായി ദുബായിലെത്തി. തിരക്കേറിയ ജോലിക്കിടയിലും വായന തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. വായനയോടൊപ്പം ഒട്ടേറെ ക്ലാസ്സിക് സിനിമകളും കാണുവാന്‍ തുടങ്ങി. അതെന്നെ തിരക്കഥാ വായനയിലേക്കും കൊണ്ടെത്തിച്ചു. തിരക്കഥയുടെ രസതന്ത്രങ്ങള്‍ കൂടുല്‍, കൂടുതല്‍  അറിയുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ വായന തിരക്കഥകളിലേക്കു മാത്രമായി. ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന പല പുസ്തകങ്ങങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയും ഒട്ടേറെ അലയേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. നാട്ടിലെ ഒട്ടേറെ പേരെ അതിനായ്‌ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു. പുസ്തകങ്ങളുടെ ആവശ്യകത ഏറിയേറി വന്നു. ഇനിയിപ്പോള്‍ എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ദൈവ നിയോഗം പോലെ ഡി.സി ബുക്സിന്‍റെ ദുബായ് ഷോറൂം ഞാന്‍ താസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്‍റെ തൊട്ടു താഴെയുള്ള മുറിയില്‍ ആരംഭിച്ചു. പുസ്തകങ്ങളും, ഞാനും, ദൈവവുമായിട്ടുള്ള ആ ഒരു ബന്ധം എപ്പോഴും അങ്ങിനെ തന്നെയായിരുന്നു. എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അവിടെ ലഭ്യമാവുകയും ഞാനവിടെ ഒരു നിത്യ സന്ദര്‍ശകനായി മാറുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരിക്കല്‍ ഷോറൂം മാനേജറായിരുന്ന ഷക്കീബ് എന്നെ വിളിച്ച് സാഹിത്യകാരന്‍ ‘അക്ബര്‍ കക്കട്ടില്‍’ അവിടെ എത്തുന്ന വിവരം പറഞ്ഞു. അതൊരത്ഭുതമായ്‌ എനിക്കു തോന്നി. കാണുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട സാഹിത്യകാരന്‍ ഇതാ എന്‍റെ മുന്നിലേക്ക്‌.! അതങ്ങിനെയാണ്, ജീവതത്തില്‍ ഞാന്‍ കാണുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പല സാഹിത്യകാരന്മാരെയും കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നത് പുസ്തകങ്ങളുടെ മണമുള്ള ബുക്ക് ഷോപ്പുകളില്‍ വച്ചായിരുന്നു..! വല്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം തോന്നി. അങ്ങനെ പുസ്തകങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി ഞങ്ങള്‍ അവിടെ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. എന്‍റെ ക്ഷണപ്രകാരം അദ്ദേഹമെന്‍റെ ഫ്ലാറ്റിലുമെത്തി. സംസാരത്തിനൊരു ലാഘവം വന്നപ്പോള്‍ കക്കട്ടില്‍ രാജ്യത്തെ അക്ബര്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയെക്കുറിച്ചും, കയ്യില്‍ പുസ്തകങ്ങളുമായ് ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്ന ഭടന്മാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ ഞാനന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹമൊരുപാടു ചിരിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ദീര്‍ഘനേരം സംസാരിച്ചു. പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചും പഴയ മഹാന്മാരായ എഴുത്തുകാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയാണ് ആദ്യം സംസാരിച്ചത്. വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന ഉപഭോഗ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ ഭാഗമേന്നോണം നമുക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചും, ജാതി,മത,വര്‍ഗ്ഗ വേര്‍തിരിവുകളില്‍ പരസ്പര സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് അവിടെയാണ്, കവിത്രയങ്ങളായിരുന്ന ആശാന്‍റെയും, ഉള്ളൂരിന്‍റെയും, വള്ളത്തോളിന്‍റെയുമൊക്കെ കാവ്യങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയെന്നും പറഞ്ഞു. മനസ്സില്‍ സഹൃദയത്വമുള്ളവരോട് ഒരുപാടു സംസാരിക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന എനിക്ക് കക്കട്ടില്‍ സാറിന്‍റെ ആ സാമീപ്യം നന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിനും അതിഷ്ടപ്പെട്ടപോലെയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ആ ഒരു ‘കെമസ്ട്രി’ അവിടെ ആരംഭിച്ചു. ചുറ്റുപാടുകളെ മറന്ന് ഞങ്ങള്‍ സംസാരത്തില്‍ മാത്രം മുഴുകി.

മലപ്പുറത്തെ ഫുട്ബാള്‍ ജ്വരം, ഏറെനാടിന്‍റെ പൈതൃകം, വള്ളുവനാടന്‍ നാടുവാഴിത്തം, കഥകളി, കളരിപ്പയറ്റ്, കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാര്‍, ഓട്ടംതുള്ളല്‍, മാലപ്പാട്ട്, കെസ്സുപാട്ട്, ഒപ്പന, അങ്ങിനെ തുടര്‍ന്ന് ഭൂതകാലത്തെ പഴയകാല ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ പുഴയുടെ, മലയുടെ, കലകളുടെ, സംഗീതത്തിന്‍റെ, സംസ്കാരത്തിന്‍റെ പുകള്‍പെറ്റ നാടുകളിലേക്കും പോയി. വെട്ടത്തു നാട്ടിലെ പൂഴിപ്പറമ്പിലൂടെ നടന്ന് ഞങ്ങള്‍ എഴുത്തച്ഛന്‍റെ തൃക്കണ്ടിയൂരെത്തി. മേല്‍പ്പത്തൂരിനെയും പൂന്താനത്തിനെയും കൂട്ടിനു കൂട്ടി. നിളയില്‍ മുങ്ങിക്കുളിച്ച് കേളിപെറ്റ കലകളുടെ കളിയരങ്ങായിരുന്ന തിരുവില്ല്വാമലയുടെ താഴ്വരകളില്‍ അലയടിച്ചുയരുന്ന സോപാനസംഗീതം കേട്ടു. വില്വാദ്രിയിലെ പ്രഭാതവും, പാതിരാ ദീപവും കണ്ടു. താലപ്പൊലിപ്പാടങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ വരമ്പിലൂടെ നടന്നു, നടന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഒ.വി വിജയന്‍റെ തസ്രക്ക് ഗ്രാമത്തിലെത്തി.പാടങ്ങളുടെ കരയിലെ വെള്ളിലക്കാടു പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഗ്രാമ വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു  പടിഞ്ഞാറന്‍ കാറ്റ് ഞങ്ങളെയൊന്നു തഴുകിപ്പോയി. സാറപ്പോള്‍ എന്നോടു ചോദിച്ചു “നമുക്ക് വെള്ളിനേഴിയിലെ ഒളപ്പമണ്ണമനയിലേക്കു പോകേണ്ടേ? നിളയുടെ എഴുത്തുകാരനെ കാണേണ്ടെ?” “തീര്‍ച്ചയായും” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഇതു പറയുമ്പോള്‍ വള്ളുവനാടന്‍ കുന്നിന്‍ ചെരുവിലെവിടെയോ ഒരു നാഗപ്പാട്ടു കേട്ടു. കുടവും വീണയും നല്‍കുന്ന സംഗീതം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലയടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍ സാറിനോടു ചോദിച്ചു “അതു നാഗപ്പട്ടല്ലേ?” “അതേ”. പിന്നെ അതിനെക്കുറിച്ചായി സംസാരം. ഇതിനിടയില്‍  വെള്ളിനേഴിയിലെത്തി. മനയുടെ പരസരത്തിലെവിടെയോ ഒരു പന്തുകളിയുടെ ആരവം ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കുന്നു. അവിടേക്കു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയ എന്നെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് സാര്‍ പറഞ്ഞു “നീ ഇങ്ങോട്ടു വാ ‘ഒളപ്പമണ്ണ’ മനയില്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു”. മനയിലിരുന്നു ഒളപ്പമണ്ണ പറഞ്ഞ നിരാലംബയായ ‘നങ്ങേമ’യുടെ കണ്ണീരിന്‍റെ കഥകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങല്‍. ഭാരതപ്പുഴയുടെ കാറ്റോട്ടമുള്ള മുല്ലനേഴി മനയുടെ കോലായില്‍ ഞങ്ങളൊന്നു മയങ്ങി. വീണ്ടും യാത്ര. കാറ്റിനു കൈതപ്പൂവിന്‍റെ മണം. പുഴ വക്കിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളും, കുന്നിന്‍ ചെരുവിലെ കാവുകളും, കരിമ്പനക്കാടുകളും കണ്ടു കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോളതാ നിളാതീരത്ത് പന്തലിട്ടു പടര്‍ന്നു നില്ക്കുന്ന ഒരു അരയാലിന്‍റെ ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നു കവി പി.കുഞ്ഞിരാമന്‍നായര്‍.

“എന്താ ഇവിടെ.?”

കവിയോട് സാറു ചോദിച്ചു.

“നിറമാല തൊഴാന്‍ തിരുവില്വാമലയിലെത്തിയതാ…പക്ഷേ എനിക്കീ നിളയെക്കണ്ടു മതിയാകുന്നില്ല, ഇവളെന്‍റെ പ്രണയിനിയാണ്. ഇവളെവിട്ടു പോകാനെനിക്കു തോന്നുന്നില്ല…വാ നിങ്ങളിരിക്ക്”. കവി പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങളിരുന്നു. പിന്നെ പതിഞ്ഞ ഈണത്തില്‍ കവിതകള്‍ പാടി ഞങ്ങളെ കേള്‍പ്പിച്ചു. നിളയുടെ അത്ഭുതലാവണ്യം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന കവിത. ആലാപനം നിര്‍ത്തി കയ്യിലിരുന്ന ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറില്‍ നിന്നും ഒരു നുള്ള് കറുപ്പെടുത്ത് നാക്കിനടിയിലേക്കു വച്ചു. ശ്വാസം അകത്തേക്കൊന്നു വലിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു

“കൈതപ്പൂവിന്‍റെ മണമുള്ള നല്ല കാറ്റ്..,ഞാനൊന്നു മയങ്ങട്ടെ”

കവി ആല്‍ത്തറയില്‍ ചെരിഞ്ഞു. ശാന്തമായൊഴുകുന്ന നിളയുടെ ചിറ്റോളങ്ങളെക്കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയായി. നടക്കുന്ന വഴിയില്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു സാര്‍ പറഞ്ഞു ‘’ദേ അവിടെയൊരാള്‍ നിള അമ്മയാണന്നും പറഞ്ഞു കരയുന്നുണ്ട്”

“അതാരാ” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു

‘ഇടശ്ശേരി’

ഓ.. അതെന്താ?

“ഈ പുഴ നശിക്കുമോ എന്നു പുള്ളിക്കിപ്പഴേ ഒരു പേടി”

“അംബ പേരാറെ നീ മാറിപ്പോമോ

ആകുലയാമൊരഴുക്കു ചാലായ്”

എന്നും പറഞ്ഞാ വിലപിക്കുന്നത്..

“പണ്ടു മഹാകവികള്‍ പറഞ്ഞ പ്രവചനങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോള്‍  ഫലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ സാറേ..?”

“നേരാ” സാറും പറഞ്ഞു. പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഗായത്രിപ്പുഴയുടെ തീരത്തെ കൊല്ലങ്കോട്ടു കോവിലകത്തെത്തി. ഗന്ധര്‍വ സ്മൃതികളുറങ്ങുന്ന കോവിലകത്തിന്‍റെ ഇടനാഴിയില്‍ രവിവര്‍മ്മയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടു. അവിടെ നിന്നും വീണ്ടും യാത്ര. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞു, രാത്രിയായി. ധനുമാസത്തിലെ ആതിര നിലാവുള്ള ആ രാത്രിയില്‍ വള്ളുവനാടന്‍ കുന്നുകള്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങി, കുന്നിന്‍ ചരുവിലെ തോട്ടു വക്കിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നടക്കുകയാണ്. ദൂരെയെവിടെയോ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ തിരുവാതിരപ്പാട്ടു കേള്‍ക്കാം. ചെവിവെട്ടം പിടിച്ചു പാട്ടുകേള്‍ക്കുന്നതോടൊപ്പം തിരുവാതിരയെക്കുറിച്ചും സാറു സംസാരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. പെട്ടന്നൊന്നു നിന്ന് സാറെന്നോടു ചോദിച്ചു

“നിലാവില്‍ വിരിഞ്ഞ കൈതപ്പൂവ് നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”

“ഇല്ല”.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

തോട്ടു വക്കില്‍ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കൈതപ്പൂ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി സാര്‍ പറഞ്ഞു “ദേ ഇതാണത്”. അപ്പോഴാണ് ഞാനും അതു ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ ചിരിച്ചു കളിച്ച്, പുരാണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്, ഒട്ടേറെ സാഹിത്യകാരന്മാരെയറിഞ്ഞ് ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തെ ആ യാത്രകള്‍ക്കൊടുവില്‍ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ സാമൂതിരിമാരുടെ മാമാങ്കത്തറയിലെത്തിയപ്പോള്‍ രാവേറെയായ്‌.സ്ഥലകാലബോധം തിരിച്ചുവന്ന ഞങ്ങള്‍ ദുബായിലെ എന്‍റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ തിരിച്ചെത്തി. മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ത്തന്നെ ഞങ്ങള്‍  ഒരു വല്ലാത്ത ആത്മബന്ധത്തിലായപ്പോള്‍. സ്നേഹത്തോടെ അദ്ദേഹമെന്നോടു പറഞ്ഞു “നീ എനിക്കു പറ്റിയ കമ്പനിയാ”. എന്‍റെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി അന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോടൊപ്പം എന്‍റെ വീട്ടില്‍ തങ്ങി.

അതവിടെ ഒരു വല്യ സുഹൃത്ത്‌ ബന്ധത്തിന്‍റെ തുടക്കം കുറിക്കുകയായിരുന്നു. അതു പിന്നെ കുടുംബങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹ ബന്ധമായ് പെട്ടന്നു വളര്‍ന്നു. ദുബായിലും, അബുദാബിയിലുമൊക്കെയായ് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഒത്തുകൂടി. കക്കട്ടില്‍ സാര്‍ നാട്ടിലായിരിക്കുമ്പോഴും നിരന്തരം ഫോണില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തില്‍ സിനിമ ഒരു പ്രധാന വിഷയമായമായ് മാറി. എന്‍റെ തിരക്കഥാ രചനയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹമെന്നെ ഒരുപാടു പ്രോല്‍സാഹിപ്പിച്ചു. ‘ഇമോഷണല്‍’ സ്പര്‍ശമുള്ള കഥകളോടുള്ള എന്‍റെ താത്പര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍, പറയാത്ത വാക്കുകളിലൂടെ, ഒതുക്കിയ വികാരങ്ങളിലൂടെ, മനസ്സിലെ മാനസിക സംഘര്‍ഷങ്ങളെ, ചില നോട്ടങ്ങളിലൂടെയും ചലനങ്ങളിലൂടെയും അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ പ്രേക്ഷകരുടെ മുന്‍പില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന  കഥാപാത്രങ്ങലായ് മാറുമെന്നും, അതുകൊണ്ട് തിരക്കഥ എഴുതുമ്പോള്‍ അത് ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു.

ചിരിക്കുള്ളിലൂടെ വേദനയുടെ നേര്‍ത്ത കൊളുത്തു വലികളിട്ട്‌, ഗ്രാമീണ പാശ്ചാത്താലത്തില്‍ കുടുംബ കഥകള്‍, ചെയ്യുന്ന സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിനേയും, അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ഇഷ്ടവുമൊക്കെ ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ സാറിനോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പല സിനിമകളിലെയും രസകരമായ രംഗങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ വെക്കേഷനു നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഞാനദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച് എത്തിയ കാര്യമറിയിച്ചു. രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം സാറെന്നെ വിളിച്ചു. നീ നാളെ തൃശൂര്‍ക്ക് വരണം. സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ഒരാവശ്യത്തിനായ്‌ ഞാന്‍ വന്നതാണ്‌ ഇവിടെ ‘കാസനോവ’ ഹോട്ടലിലുണ്ടാകും. നിന്നെ കണ്ടിട്ട് എനിക്കു ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഹോട്ടലില്‍ ചെന്ന ഞാന്‍ അവിടെ സംവിധായകന്‍ സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിനെക്കണ്ടു ഞെട്ടി. സാര്‍ എന്നെ അദ്ദേഹത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തി. തൃശൂരിലെ ഹോട്ടല്‍ മുറിയിലിരുന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാടുനേരം സിനിമയെക്കുറിച്ചും സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു. എന്‍റെ ഒരു തിരക്കഥ വായിച്ചിരുന്ന കക്കട്ടില്‍ സാര്‍ അത് ശ്രീ സത്യന്‍ അന്തിക്കാടുമായ് പങ്കു വച്ചിരുന്നു. എന്‍റെ ചില പാട്ടുകളും ഞാനദ്ദേഹത്തെ കേള്‍പ്പിച്ചു. സംസാരത്തിലും, പെരുമാറ്റത്തിലുമൊക്കെ വളരെയധികം മാന്യത പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരു സംവിധായകനായിട്ടാണ് എനിക്ക് ശ്രീ സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിനെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. സിനിമാ മേഖലയില്‍ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു നല്ല  വ്യക്തി..!

ആ വര്‍ഷത്തെ ഷാര്‍ജ ബുക്ക്‌ ഫെസ്റ്റിവല്‍ തുടങ്ങുന്നതിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് സാര്‍ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു  “ജോഷീ ഞാന്‍ ദുബായിക്കു വരുന്നുണ്ട്, രണ്ടു ദിവസം ‘ദേര’യിലുണ്ടാകും നീ വരണം”. നവംബറിലെ തണുപ്പുള്ള ഒരു സന്ധ്യയില്‍ അദ്ദേഹവുമായി എന്‍റെ വണ്ടിയില്‍ ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന കരാമയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ആകാശത്ത് കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടുകൂടുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പാതി വഴിയെത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ മഴ പെയ്യുവാന്‍ തുടങ്ങി. ചരലുകള്‍ വാരിയെറിയുന്നത് പോലെ ആലിപ്പഴങ്ങള്‍ പൊഴിയിച്ച്‌ ഒരു പെരുമഴ…! ദുബായിലെ ഒരു വ്യത്യസ്ത മഴയനുഭവം. ഒരുഘട്ടത്തില്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുവാനാകാതെ റോഡ് സൈഡില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. പിന്നെ വണ്ടിയിലിരുന്ന് മഴയെക്കുറിച്ചായി സംസാരം. അതു പിന്നെ സിനിമയിലെ മഴയിലേക്കുമെത്തി. പത്മരാജന്‍റെ  തൂവനത്തുമ്പിയിലെ മഴ’, ഷാജി. എന്‍. കരുണിന്‍റെ ‘പിറവി’യിലെ മഴ. കുറസോവയുടെ ‘റാഷമോണി’ലെ മഴ. അടൂരിന്‍റെ എലിപ്പത്തായത്തിലെ മഴ, സത്യജിത്റേ യുടെ പഥേര്‍ പാഞ്ചാലിയിലെ മഴ, മജീദ് മജീദിയുടെ കളര്‍ ഓഫ് പാരഡൈസിലെ മഴ. അങ്ങനെ മഴയിലെ  ‘ക്ലാസ്സിക്കുകളെ’ക്കുറിച്ച് ധാരാളം സംസാരിച്ചു. പിന്നെ ഒരു വല്ലാത്ത ഉന്മേഷത്തോടെ അദ്ദേഹമെന്നോടു പറഞ്ഞു “എടാ ജോഷീ നിന്‍റെ ആ തേന്മഴ ഒന്നു പാടിക്കേ”

‘ഡെയ്സി’ എന്ന സിനിമയില്‍ കൃഷ്ണചന്ദ്രന്‍ പാടിയ

‘തേന്മഴയോ പൂമഴയോ

ചന്നം പിന്നം ചന്നം പിന്നം ചാറി’’

എന്ന ഈ ഗാനം ഞാനന്ന് സാറിനുവേണ്ടി വണ്ടിയിലിരുന്നു പാടി. പിന്നെ ദുബായിലെ മഴക്കാഴ്ച്ചകള്‍ കണ്ട് വണ്ടിയിലൊന്നു ചുറ്റിക്കറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയില്‍ തമാശയായ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സാറെന്നോടു പറഞ്ഞു “നിലാവില്‍ വിരിയുന്ന കൈതപ്പൂ തിരക്കി നീ ഇതു വഴിയൊന്നും രാത്രി നടക്കേണ്ടാ കേട്ടോ..”.

 നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഒറ്റാല്‍ എന്ന സിനിമയിലൂടെ എനിക്ക് തിരക്കഥയ്ക്കുള്ള ദേശീയ അവാര്‍ഡു ലഭിച്ചപ്പോള്‍ എന്നെ ആദ്യം വിളിച്ചതിലൊരാള്‍ കക്കട്ടില്‍ സാര്‍ ആയിരുന്നു.അന്ന് അദ്ദേഹം വളരെ ആഹ്ലാദത്തിലായിരുന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന എം. മുകുന്ദന്‍ സാറിനോട് എന്നെക്കുറിച്ചു പറയുകയും അദ്ദേഹത്തോടന്നു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്‌ബന്ധം അങ്ങനെ തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു പുലര്‍ച്ചയില്‍ വന്ന ടെലിഫോണ്‍ കാളിലൂടെ ഞാനറിഞ്ഞു മഴ കാണാന്‍, പാട്ടുകേള്‍ക്കാന്‍, തമാശ പറയുവാന്‍ പ്രിയപ്പെട്ട കക്കട്ടില്‍ സാര്‍ ഇനീ ഇല്ലാ എന്ന്..

നിറംകെട്ട്, പകല്‍ മറയുന്ന മഴക്കാലസന്ധ്യകളില്‍ ഒരു പ്രവാസിയുടെ ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ ദുബായിലെ ഫ്ലാറ്റിലിരുന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നു  ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തെ മഴയില്‍ കുളിച്ച് ഒരാല്‍ത്തറ. അതങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു…ആരെയോ കാത്ത്..

ജോഷി മംഗലത്ത്

  

Joshy Mangalath
Joshy Mangalath
ഒറ്റാൽ എന്ന സിനിമയിലൂടെ തിരക്കഥയ്ക്കുള്ള ദേശീയ ചലച്ചിത്രപുരസ്‌ക്കാരം നേടി. ചെക്കോവിന്റെ വാങ്ക എന്ന ചെറുകഥയെ ഉപജീവിച്ച്‌ ഒറ്റാൽ രചിച്ചത്. രവീന്ദ്ര നാഥ ടാഗോറിന്റെ ചെറുകഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് പുതിയ സിനിമയ്ക്കുള്ള തിരക്കഥ പൂർത്തിയാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നത്. ആനുകാലികങ്ങളിൽ കഥകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതുന്നു.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *